|
|
| |
| Info
over Galicië |
| |
 In
het uiterste noordwesten van het schiereiland, omgeven door zee
die deze streek inhammen, stranden en eilanden voorzien heeft
en met bergen rondom die dit gebied door de eeuwen heen afgezonderd
gehouden hebben –met uitzondering van pelgrimsroutes- bevindt
zich deze autonome gemeenschap met een oppervlakte van bijna
30.000 kilometer verdeeld over vier provincies: A Coruña,
Lugo, Ourense en Pontevedra. Alleen Ourense heeft geen toegang
tot de zee, maar beschikt daaentegen over de hoogste bergen. De
Galisische symbolen bij uitstek cruceiro (stenen kruisbeelden
waar gebeden
kan worden) en de hórreo (graanopslagplaats) d.w.z. zowel de geest als
de materie zijn hier vertegenwoordigd. Maar om Galicië te kunnen begrijpen
moet men in de mist verzonken dorpen gezien hebben, een landschap dat in de loop
der eeuwen niet veranderd is. |
| |
OURENSE
De Romeinse geschiedschrijvers vertellen dat de soldaten van
de eerste legioenen die hier terecht kwamen bij het bereiken
van de lagune van Antela in de streek
A Limia - dat altijd in nevelen gehuld is geloofden dat zij voor de Lethe
stonden, de mythologische rivier van de Vergetelheid en dat zij daarop
weigerden nog een stap verder te zetten. De landvoogd die
de troepen aanvoerde besloot
toen de lagune eerst dan maar alleen over te steken en de soldaten één
voor één bij hun naam te noemen om te bewijzen dat dit maar één
van de vele meren was. Ofschoon het ooit één van de meest uitgestrekte
drassige gebieden van het schiereiland was, bestaat deze lagune van Antela
tegenwoordig niet meer; het is drooggelegd en daarmee verdween het grootste
deel van de legendes die daarmee verbonden waren. Het ecologische belang
van deze streek, de Baixa Limia, is echter nog steeds groot. Het is een van
de rijkste ecosystemen van Galicië dankzij het grote aantal vogelsoorten
dat hier nestel!, zoals bijvoorbeeld de blauwe reiger, de ooievaar en vele
zwemvogels. Hier vlakbij bevindt zich het kasteel van Monterrei, een van
de best behouden gebleven kastelen van Galicië.
De mooiste streek van Ourense is echter de Ribeira Sacra, de heilige oever,
die deze naam kreeg vanwege het grote aantal kloosters dat tussen de VIe
en de XI
le eeuw neergezet is aan de oever van de rivier die hier doorheen loopt, de
Sil. De belangrijkste hiervan zijn de kloosters van San Estevo, San Pedro
de Rocas,
Santa Cristina de Ribas de Sil, Santa María de Xunqueira en Santa María
de Montederramo. Hier bevindt zich het Cañon del Sil, het meest spectaculaire
ravijn van Galicië, een uniek en bevoorrecht landschap dat de monniken
kozen voor hun teruggetrokken kloosterleven. |
| |
|
| |
LUGO
De rivier de Sor vormt de grens tussen de provincies A Coruña en Lugo,
de meest uitgestrekte provincie van Galicië. Het is een gebied van bergen
en dalen met eiken-, dennen- en eucalyptusbossen. De eerste plaats van belang
is Viveiro, gevolgd door Chavin waar zich het oudste eucalyptusbos van Spanje
bevindt met de hoogste bomen (de hoogste boom is El Abuelo, de grootvader,
met een lengte van 64 meter). Dichtbij liggen drie interessante natuurgebieden:
de eilanden van Coelleira en van Ansaron en het estuarium van de Sor. In
Coelleira zijn ongeveer 25 verschillende soorten meeuwen en trekvogels te
zien die op hun reis van Groenland naar Afrika hier neerstrijken. lets verderop
ligt het strand van Covas met zand dat zo fijn is dat het zelfs nog uit een
gesloten hand wegloopt. Vanaf de Nain heeft men een prachtig uitzicht op
de kust. Hier liggen vele stranden: San Cibrao, Cangas, Nois, Forxan, Foz...
met dennenbossen en weidegronden tussen de rotspartijen door. Verder op de
route ligt Sargadelos, waar oorspronkelijk een kanonnenfabriek zou komen
en waar uiteindelijk wereldberoemd porselein wordt gemaakt. Dichtbij Foz
ligt het Klooster van San Martin de Mondoñedo met op de berg een kleine
Romaanse kapel van waaruit bisschop San Gonzalo in de IXe eeuw de Normandische
vloot tot zinken bracht door weesgegroetjes te bidden. Na elk weesgegroetje
zonk er een schip. Vervolgens komt men bij de laatste stranden van Lugo,
zoals het strand van As Catedrais en dat van Ribadeo, en het natuurgebied
van de Ria del Eo, de zalmrijke rivier met zwemvogels die een natuurlijke
grens vormt met Asturië. Landinwaarts kan men twee routes volgen: de
eerste daarvan loopt van het Klooster van Meira, waar de rivier de Mino ontspringt
naar de Serra O Courel, waar de eeuwenlange afzondering gezorgd heeft voor
een bevoorrecht landschap, via de Serra de Os Ancares met zijn pallozas (stenen
bouwwerken met een rieten dak, van Keltische oorsprong) waar auerhanen, wolven
en reebokken in het wild leven. De andere route begint in Mondoñedo,
een spiritueel middelpunt van Galicië, en voert vervolgens naar Vilalba,
een belangrijk economisch centrum, en Monforte de Lemos, een knooppunt tussen
verscheidene routes.
PONTEVEDRA
Monte Aloia, dichtbij het vestingstadje Tui, was het eerste gebied in Galicië dat
als natuurpark aangemerkt werd. Het heeft een uitzichtpunt van waaruit de Ría
van Vigo en het dal van de rivier de Louro prachtig te zien zijn. De “gouden
rivier” dankt zijn naam aan de goudklompjes die hier vroeger in de bedding
gevonden werden en vormt meer naar het noorden toe de lagunes van Gandaras
de Budino die een belangrijke vogelobservatiepost vormen en waar zich een van
de grootste prehistorische vindplaatsen van Galicië bevindt.
De Louro mondt uit in de Mino die een natuurlijke grens vormt met Portugal.
Galicië is het land van de duizend rivieren, hoewel de Mino -die door
drie van de vier provincies loopt- de belangrijkste slagader is. Aan de oevers
van deze rivier bevinden zich overblijfselen van vestingen, Romaanse kerken,
kapelletjes, cruceiros, talrijke wijngaarden - want men moet niet vergeten
dat dit een wijnbouwstreek is - en midden in de monding staat de castro de
Santa Tegra, een Keltische nederzetting uit prehistorische tijden. Op een van
de rotstekeningen is waarschijnlijk de oudste Westerse “landkaart” afgebeeld
met de monding van de Mino en de Monte de Santa Tegra. Dit deel van de Mino
is een belangrijk toevluchtsoord voor watervogels en is grotendeels met dennenbomen
begroeid. Aan de voet van Santa Tegra, gericht op de Atlantische Oceaan, ligt
A Guarda, beroemd vanwege de zeekreeften. Vanhieruit bereikt men langs de steile
kust het cistercienser klooster van Santa María de Oia, waar de monniken
in de klokketoren kanonnen verborgen hielden om op binnendringers te kunnen
schieten. Verderop bevindt zich Baiona, een toeristische plaats met het indrukwekkende
ommuurde stadsgedeelte van Monterreal, met drie kilometer stadswallen, dat
tegenwoordig in gebruik is als Parador de Turismo. Tussen Baiona en Vigo zijn
talrijke stranden te vinden met prachtig wit fijn zand: Playa América,
Panxón, Canido, Senil. Meer landinwaarts grazen wilde paarden die in
het begin van de zomer naar het dal gebracht warden om ze te brandmerken en
hun manen af te knippen, het rapa das bestas, dat altijd in een feest eindigt.
De kust van Pontevedra is vrij woest, hoewel zich hier ook de Rias Baixas bevinden
met hun prachtige stranden. Er wordt beweerd dat zij een vingerafdruk van God
vormen die na de schepping van de wereld hier zijn hand en afveegde. Tegenover
de Ria de Vigo liggen de Islas Cíes, een eilandengroep ontdekt door
de Feniciërs, die enige tijd een hippy-enclave vormde, tegenwoordig een
natuurpark met blanke stranden die vanuit Vigo per boot bezocht kunnen worden.
De weg naar de hoofdstad, Pontevedra, langs de rand van het schiereiland van
Morrazo, biedt afgelegen plekjes zoals de baaien van Aldán, Bueu en
San Simón, het cruceiro van Hío (het mooiste van Galicië)
met als afsluiting van de ría de Islas de Ons en Onza met een interessante
fauna waar aalscholvers te zien zijn. Combarro ligt op een steenworp afstand
van Pontevedra. Hier valt de beste verzameling horreos en cruceiros van Galicië te
bewonderen. lets verderop bevindt zich het Klooster van Poio, waar Santa Trahamunda
beg raven ligt, een heilige die volgens de overlevering allerlei vormen van
doofheid geneest. Ook ligt hier het Klooster van A Armenteira, waar volgens
de legende een monnik 300 jaar lang betoverd was door het gezang van een vogel.lndien
men de route vervolgt langs de kust rijdt men door de natuurgebieden van A
Lanzada en O Grove, die bekend zijn vanwege hun stranden en de geneeskrachtige
werking van het water. lets verderop liggen Vilanova, tegenwoordig door een
brug verbonden met het eiland Illa de Arousa. |
| |
|
| |
A
CORUÑA
De volgende plaats is Padrón die zijn naam ontleent aan de steen of pedrón
waaraan het schip gemeerd lag dat de stoffelijke resten van de apostel St. Jakob
bracht. Dit was de oorsprong van de pelgrimstochten naar Santiago de Compostela,
de stad die tegenwoordig de hoofdstad van de autonome gemeenschap Galicië is.
Aan de noordkant van de ría ligt A Pobra do Caramiñal, het balkon
van de Ría de Arousa. Op dezelfde weg bevinden zich Catoira, waar een
interessante vikingbedevaart gehouden wordt op de eerste zondag van augustus,
en prachtige met dennen omzoomde stranden. Een nabijgelegen natuurpark van Galicië wordt
gevormd door de Dunas de Corrubedo, zandvlaktes waar het hoogste duin van het
noorden van het schiereiland zich bevindt. Het beste uitzicht heeft men vanaf
de Pica Curotiña, een ander natuurpark.
Via het bekoorlijke plaatsje Porta do Son ligt aan het eind van de ría
met dezelfde naam Noia, naar vermeend één van de drie steden die
in Spanje gesticht werden door Tubal, een kleinzoon van Noe (de andere twee zijn
Noega in Asturië en Noja in Cantabrië) Het kerkhof met middeleeuwse
grafstenen is zeker een bezoek waard. Verder op de route ligt Muros op de heuvelrug
waar een zeer indrukwekkende Christusfiguur behouden is gebleven, afkomstig van
een voor de kust vergaan schip.
Men komt vervolgens langs de berg O Pindo die aan het begin van de Punta das
Cabras ligt, waar de rivier de Xallas op korte afstand van de zee zich in een
geweldige waterval, de meest spectaculaire van Galicië, naar beneden start.
Deze plek is van archeologische betekenis en oefent eveneens een magische aantrekkingskracht
uit, waarbij de enorme rotsen een belangrijke rol spelen.
De kust is hier steil en de zee woest, reden waarom dit gebied bekend staat als
de Costa de la Muerte, de Dodenkust, vanwege het grote aantal schipbreuken dat
hier plaatsvond. Bij het vallen van de avond, als alles in nevelen gehuld is,
kan men gemakkelijk begrijpen waarom Cabo Fisterra beschouwd werd als het einde
van de wereld en vroeger een religieus bedevaartsoord was, zoals San Andres de
Teixido dat daarna werd en Santiago dat tegenwoordig is. Vervolgens komt men
langs Muxía (met een los balancerende rots), Camariñas (befaamd
vanwege het kantwerk), Cabo Vilán (uitgeroepen tot natuurpark), Laxe en
Malpica. Dichtbij laatstgenoemde plaats, bij de kaap van Sint Adriaan, liggen
de Islas Sisargas met hun legendes over slangen en een belangrijke zeefauna.
Via Carballo, een kuuroord met zwavelhoudende zoutwaterbronnen, bereikt men de
hoofdstad A Coruña en haar stranden die allemaal even prachtig zijn:
Riazor, Orzán, San Amaro en Santa Cristina. De kustplaats Sada ligt iets
verderop en op 24 kilometer afstand bevindt zich Betanzos, het Romeinse Brigantium,
dat volgens de overlevering gesticht werd door de mythische Keltische held Breogan.
Vlakbij ligt het brakwatermoeras (A Mariña), eveneens een belangrijk natuurgebied.
Van Betanzos bereikt men via Pontedeume, met het uitgestrekte strand van Cabanas,
de stad Ferrol.
Bovenop de berg torent een kapel boven de ría uit die bekend is vanwege
de bedevaarten; hier bevindt zich de Christus van Chamorro, de beschermer van
de zeelieden. Het nabij gelegen Valdoviño biedt een strandmeer en zandvlakte
met duinen en vele zwemvogels.
Hier beginnen de Rías Altas, waar de temperatuur van het water lager is
dan in de Rías Bajas, maar waar de mooiste stranden te vinden zijn. Via
een weg die half verscholen ligt in de bergen bereikt men Cedeira, een belangrijke
vissershaven en vakantieplaats. Op minder dan twaalf kilometer afstand (slechts
zeven kilometer via de oude weg “camino dos romeiros” ligt San Andres
de Teixido, een plek die iedere inwoner van Galicië minstens eenmaal in
zijn leven dient te bezoeken om te vermijden dat zijn ziel na zijn dood zou lijden.
Een oud gezegde luidt: “hij die niet in leven naar Sint Andreas ging zal
daar als dode naar toe gaan”. Deze plaats was het belangrijkste bedevaartsoord
van Galicië totdat deze rol overgenomen werd door Santiago de Compostela.
Aan beide zijden van de weg zijn nog steeds amilladoiros te zien, grafheuvels
die gemaakt werden van de stenen die de bedevaartgangers daar neergooiden omdat
die op de dag van het Laatste Oordeel zullen vertellen wie de gelofte om naar
Sint Andreas te gaan inderdaad hebben vervuld. Hier groeit het plantje namoradoira,
dat naar zeggen liefdesproblemen oplost. Hier bevinden zich de Sierra da Capelada
en de natuurgebieden gevormd door het strand van Ortigueira en de kaap van Estaca
de Bares waar de Atlantische Oceaan en de zee van Cantabrië samenvloeien. |
| |
 |
| |
DE COSTA
DE LA MUERTE
De kuststreek van A Coruña tussen Cabo Fisterra en de Islas Sisargas
wordt 'de dodenkust' genoemd, vanwege de talrijke schepen die hier zijn vergaan.
Deze he le streek is verzadigd van herinneringen aan oude schipbreuken, zoals
bijvoorbeeld het strand dos difuntos queimados, vlakbij Camariñas,
refererend aan de talrijke slachtoffers van de zee die hier gecremeerd werden,
of la pedra do alimirante, een steen die de plaats markeert waar één
van de vlaggeschepen van de Onoverwinnelijke Armada tot zinken gebracht was.
Andere plaatsen die geleden hebben onder de verschrikkingen van de zee zijn
Fisterra, Muxia, Camelle, Laxe en Corme.
Ook mag de mythische stad Duio niet vergeten worden, die werkelijk bestaan
heeft in de omgeving van Fisterra maar die tweeduizend jaar geleden in zee
verdween, volgens de legende als gevolg van de zonden begaan door de inwoners.
Deze hele streek is sinds de vroegste tijden bewoond geweest, zoals blijkt
uit de talrijke dolmens zoals Pedra Coberta, Pedra da Arca, de dolmen van
Freans en die van Dombate.
RAPA
DAS BESTAS
Tussen de tweede zondag van mei en de tweede zondag van juli
vieren de Galicische gewesten waar vee in het wild leeft de
traditionele rapa das bestas. A Valga,
Torroña, Mougás, Morgadáns, Amil en Sabucedo in Pontevedra,
O Barbanza en A Capelada in A Coruña en Candaoso in Lugo zijn de bekendste
plaatsen. Het feest verloopt altijd volgens hetzelfde patroon: bij het ochtendgloren
worden de paarden die de rest van het jaar in de vrije natuur leven door de
veehouders bij elkaar gedreven en naar de curros gebracht (met stenen omheinde
ruimtes). Hier worden de veulens gebrandmerkt en de manen en staarten geknipt.
Sommige paarden worden vervolgens verkocht en de rest weer vrijgelaten tot
het volgende jaar.
VOLKSFEESTEN
IN GALlCIE
-
Carnaval: Entroido van Xinzo de Limia (Ourense).
- Paasweek: Viveiro (Lugo) en Ferrol (A Coruña), Bedevaart van de Heilige
Christus van Fisterra (A Coruña) op Paaszondag.
- Mei: Cultus van de Ribeirowijn, Ribadavia (Ourense).
- Corpus Christi: Bloemtapijten in Ponteareas (Pontevedra).
- Juli: A Rapa das Bestas, San Lourenzo de Sabucedo-A Estrada (Pontevedra)
en Candaoso-San Andres de Boimente, Viveiro (Lugo). Feest van San Bieito de
Lérez (Pontevedra).
- Augustus: Albariño-wijnfeest Cambados (Pontevedra). Vikingbedevaart,
Catoira (Pontevedra). Feest van het Heilig Kruis, Ribadeo (Lugo). Festa do
Polbo, 0 Carballiño (Ourense). Feest van Sint Laurentius, Foz (Lugo).
Xira dos Caneiros, Betanzos (A Coruña). Feest van San Roque, Sada (A
Coruña).
Bedevaart van O Naseiro, Viveiro (Lugo). Fiesta de la Historia in Ribadavia
(Ourense)
- September: A Nosa Señora da Barca in Muxía (A Coruña).
- Oktober: Cultus van het Schaaldier, O Grove (Pontevedra). Feest van As San
Lucas, Mondoñedo (Lugo).
VOLKSKUNST
De braderieën en bedevaarten maken wezenlijk deel uit van Galicië en
trekken eenvoudige handwerkslieden aan die nog steeds oude ambachten uitvoeren.
In Buño (A Coruña), Bonxe (Lugo), Niñodaguia (Ourense)
en Salvaterra do Miño en Redondela (Pontevedra) wordt nog steeds aardewerk
met de hand gemaakt en het porselein van Sargadelos (Lugo) is heel geliefd.
Verder vindt men kant in Camarinas en Muxía (A Coruña), houten
klompen in Betanzos (A Coruña), votiefgeschenken van brooddeeg in San
Andres de Teixido (A Coruña), aardewerk in Gundivós (Lugo), zilversmeedwerk
in Santiago de Compostela (A Coruña), mandenmakerijen in Noia (A Coruña)
en cuévanos, manden gemaakt van repen kastanjehout, in Ribadavia (Ourense).
Ook de messen van de stad Lugo zijn beroemd evenals de weverijen van Xinzo
de Limia en Viana do Bolo (Ourense). De steenbewerking heeft hier altijd een
belangrijke plaats ingenomen, zoals te zien valt aan de talrijke kruizen en
kruiswegen die overal in Galicië te vinden zijn. |
| |
|
| |
GASTRONOMIE
In Galicië is aan de kust een grote variatie aan schelp- en schaaldieren
te vinden: eendemosselen, oesters, zeekreeften, krabben, jacobsschelpen..., in
het binnenland is er ter gelegenheid van de bedevaarten altijd wel octopus verkrijgbaar
en grote hoeveelheden geroosterde sardines bij de feesten aan de kust, empanadas
-met vis of vlees gevuld brooddeeg-, gekookte ham met groenten, heek, tonijn,
heilbot, zeelamprei, tarbot, uitstekende kaassoorten, queimadas -verhitte en
in brand gestoken brandewijn-, wijnsoorten...
Behalve schaaldieren kan men in de provincie A Coruña ook van uitstekende
desserts genieten, zoals de filloas en de amandeltaart uit Santiago en de wijnen
uit Ulla en Betanzos. In Lugo zijn bekende gerechten de sardines met cachelos
-nieuwe aardappelen-, de empanadas met zeeforel of lamprei en de cachucha (varkenszult).
In Ourense vindt de reiziger de becadas van A Limia, de Allariztaart en de beroemde
wijnen van Ribeiro, Valdeorras en Monterrei. Pontevedra tenslotte heeft een gastronomie
die voornamelijk gebaseerd is op schelp- en schaaldieren en andere produkten
uit zee die begeleid worden door wijnen uit Albariño, Rosal en Condado. |
| |
|
| |
DE
GALlCISCHE EILANDEN
Van de bijna vijftienhonderd kilometer lange Galicische kust
behoren er driehonderd tot eilanden. Er zijn vanuit een historisch
oogpunt bezien interessante eilanden
zoals Toralla, Cíes, Ons of Arousa; eilanden die zeer geschikt zijn
voor het observeren van vogels zoafs Sisargas of Malveiras en eilanden waar
heerlijk gevist kan worden, zoals Pedras do Co en Alloeira.
Maar er zijn er nog veel meer, de meeste niet zo bekend maar daarom niet minder
moor zoals bijvoorbeeld Mourón in de Ría de Puentedeume, Teirón
in de streek van Carballo, het romantische eiland Roncudo naast de gelijknamige
kaap, Onza dichtbij Ons, Bombardeira gelegen bij Baiona, Gabeira in de Ría
de Vivero, Percebelleira in de omgeving van de zandvlakte van Valdoviño,
Lobeira Grande niet ver van Corcubión, enz... De meeste eilanden zijn
alleen te bereiken per boot... of zwemmend.
NATUURGEBIEDEN
IN GALlCIE
Het Nationaal zee- en Landpark van de Atlantische Eilanden,
waaronder de archipels van de Cíes-, Sálvaro-,
Ons- en Onza-eilanden en andere nabijgelegen eilanden zoals
Cortegada en Malveires.
De Natuurparken Complejo Dunar de Corrubedo y Lagunas de Carregal
y Vixan (A Coruña), Baixa Limia-Serra do Xurés
(Ourense) en Monte Aloia (Pontevedra).
Natuurgebieden die van Nationaal Belang verklaard zijn Cabo
Vilán, Cumbre
de Curotiña en Estaca de Bares (alledrie in A Coruña). Beschermde
natuurgebieden: Ría de Ortigueira (A Coruña), Complejo Intermareal
de O Grove, A Lanzada en Punta Carreirón (Pontevedra), Arenal de Valdoviño
(A Coruña), het stuwmeer van Cecebre (A Coruña) en de Ría
del Eo (Lugo).
Er zijn vier dierenopvangcentra: Santa Cruz (A Coruña), O Veral (Lugo),
Alto do Rodicio (Ourense) en Cotorredondo iPontevedra).
Andere interessante plaatsen zijn Fisterra (A Coruña), de eucalyptusbossen
van Chavín (Lugo), het strand Playa de As Catedrais te Ribadeo (Lugo)
en de Ribeira Sacra met het Ravijn van de rivier de Sil en de begroeiing met
inheemse plantensoorten (Ourense)
MONUMENTALE
STEDEN
Santiago de Compostela: Uitgeroepen
tot Werelderfgoedstad. Kathedraal (Romaans voorportaal met
barokke gevel), Hospital Real (tegenwoordig Parador de Turismo),
Paleis van Xelmírez, pleinen van Plateriás en Quintana, Colegiata
do Sar en Klooster van San Martín Pinario.
A Coruña: Torre de Hércules (Romeinse vuurtoren), kerken van
Santiago (XIIe eeuw) en Santa María del Capo (XIIIe eeuw), plein van
María Pita, stadswallen, kasteel van San Anton (XVIe eeuw).
Betanzos: Middeleeuwse stadsmuren, kerk
van Santa María del Azogue (XIVe
eeuw), Santiago (gotisch) en San Francisco (gotisch), en het park O Pasatempo.
Muros: Kerk van San Pedra (XVe eeuw) en straten met zuilengangen.
Noia: Kerken van San Martin (XVe eeuw)
en Santa María la Nueva (kerkhof
met middeleeuwse grafzerken).
Padron: Kerk van Santiago (met de pedrón),
cruceiro en oude stadskern.
Lugo: Romeinse stadswallen rondom de hele stad, Plaza Mayor, Kathedraal (Romaans
en neoklassiek), aartsbisschoppelijk paleis (XVIIIe eeuw), kerken van Santa
Domingo (XIIe eeuw), San Francisco (XIIIe eeuw) en San Juan de Dios (barok).
Monforte de Lemos: Vesting met verdedigingstoren, stadswallen, Paleis van de
Familie Alva, Klooster van San Vicente del Pino en Colegio de la Compañia
(XVIe eeuw).
Mondoñedo: Romaans-gotische kathedraal en kerk van Los Remedios (XVIe eeuw).
Viveiro: Poort van Karel V en kerken
van San Francisco en Santa María.
Ourense: Romaanse kathedraal, fontein van As Burgas, oude Brug (XIIIe eeuw)
en oude stadskern.
Allariz: Klooster van Santa Clara, Heiligdom
van San Benito en de Romaanse kerken van Santiago, San Esteban en Santa María
de Vilanova.
Celanova: Klooster van San Salvador (XVIIIe eeuw) met de kapel van San Miguel
(Xe eeuw).
Ribadavia: Kerk van San Ginés
(VIIIe eeuw), Romaanse kerken van San Juan, Santiago en La Oliveira, klooster
van Santa Domingo en kasteel.
Pontevedra: Kerk van Santa María la Mayor (XVIe eeuw), pleinen van La
Herrería en La Leña (met paleizen uit de XVIIIe eeuw) en oude
stadskern.
Cambados: Kerk van San Benito (XVe eeuw),
pazos van Fefiñans en Ulloa
(landhuizen uit de XVIIe eeuw) en oude stadskern.
Tui: Kathedraal (Romaans en gotisch),
kerken van San Bartolomé (Romaans),
Santa Domingo (gotisch) en San Telmo (barok) en uitzichtpunten. |
| |
|
Bron: Spaans Verkeersburo, Den Haag
Fotos: Spain Info
|
|
|
|
|
|
