Aragon is geen streek om alleen maar als doorgangsroute te gebruiken, maar een gebied dat een uitgebreid bezoek waard is. Deze Autonome Gemeenschap met een geheel eigen, bijzondere en aantrekkelijke persoonlijkheid biedt een gevarieerd landschap, een interessant cultureel erfgoed en talrijke toeristische attracties die zelfs de meest veeleisende reiziger volkomen tevreden zullen stellen. Een heel complete zone waar men van velerlei aspecten zonder overdadigheid kan genieten. Een gebied waar de toerist nog de ruimte krijgt voor het ontdekken van contrasten en nuances zonder zich een nummer te voelen.
De provincie Huesca is een contrastrijke gebied wat zich uitstrekt van het laaggelegen dal van de Ebro en Los monegros in het zuiden, vlak en droog, gewijd aan de graanteelt en de wijnbouw tot aan het noordelijke berggebied van de Pyreneeën en de Alto Aragon, waterrijk, waar de bevolking zich traditiegetrouw aan de veeteelt wijdde en de laatste tijd steeds meer aan het toerisme. Een zeer gevarieerd landschap waar ook nu nog volop sporen van verschillende culturen te vinden zijn en waar de volksbouwkunst verrassend goed bewaard is gebleven in een ongerepte natuur. Men zal hier prehistorische nederzettingen kunnen bezoeken naast dorpjes die reeds tientallen jaren verlaten zijn.
De comarca Sobrarbe is vooral bekend om het natuurpark Ordesa en Monte Perdido, waar veel trektochten naartoe gehouden worden. Maar ook het middeleeuwse stadje Aínsa.
Ainsa ligt strategisch tussen de Pyreneën en de Sierra de Guara. De oude stadskern zit er nog net zo uit als in de middeleeuwen met nauwe straatjes en een groot kasteel als middelpunt. Het moderne gedeelte bestaat uit een lange winkelstraat, waar je heerlijke locale producten kunt kopen. Ainsa kent een rijke geschiedenis met vele legende's. Er is een legende die de tekens op het wapen van Ainsa verklaren. Op het wapen staat een steeneik met daarboven een kruis. Het is rond 1600. De Moren hadden een groot gedeelte van Spanje in hun bezit. Vele christelijke koningen en stedelingen waren de pyreneën ingevlucht. De christelijke koning Garci Giménez besloot om krachten te bundelen en bereide een gevecht voor tegen de Moren. Na een groot leger te hebben gevormd van alle vluchtelingen, viel Garci bij Ainsa de Moren aan. Het leger van de Moren was alleen veel groter en Garci had geen schijn van kans. Tot plotseling een brandend kruis verscheen boven een steeneik. Een teken van God. De moren raakten volledig in paniek van deze wonderlijke verschijning en sloegen op de vlucht. Sinds deze dag is Ainsa weer in christelijke /katholieke handen. Om de twee jaar wordt deze wonderlijke gebeurtenis nagespeeld in het kasteel van Ainsa op de eerste zondag van augustus.
In het stuwmeer van Ainsa staat een klein dorpje. Toen het stuwmeer gebouwd werd moesten de bewoners hun dorp achterlaten, tot groot verdriet. Een monnik bleef in het dorp de kerkklok luiden als afscheid, net zolang totdat het water kwam. De monnik is verdronken, maar met laag water kan men de kerktoren nog zien. Er gaan verhalen dat af en toe de klok nog luid.
De Sierra de Guara is een voorgebergte aan de zuidkant van de Pyreneeën. De smalle, diepe kloven kloven die in het kalksteen zijn uitgesleten maken het een bestemming voor canyoning. Liefhebbers van natuur komen ook aan hun trekken in nationaal park Sierra y Cañones de Guara in Aragon. Er cirkelen roofvogels door de lucht en op de hellingen leven gemzen en marmotten en bloeit edelweiss. De Sierra de Guara is nog het beste te vergelijken met de Grand Canyons van Amerika. Herbergt samen met de daarboven gelegen Pyreneeën prachtige kleine, authentieke dorpjes, die de moeite waard zijn om te bezoeken.
Alquazar is een dorp uit de middeleeuwen. Ooit is er een kasteel gebouwd door de moren, die later weer veroverd is door de Cristenen. Zij hebben van het Kasteel een klooster gemaakt. Tegenwoordig is het een museum, waar men prachtige fresco's kunt bewonderen. Niet alleen het kasteel is de moeite waard om te bekijken. Het hele dorp is nog in oude stijl. De afgelopen jaren zijn ze begonnen met het restaureren van de huizen en met succes. Het dorp ademt een warme, gezellige sfeer. Kleine terassjes en restaurants, maken dit dorp de moeite waard om te bezoeken.
Het nationaal beschermd park van Ordesa en Monte Perdido is het oudste van negen nationale parken van Spanje. Het ligt tegen de Franse grens met als hoogste piek de 3355 meter hoge 'Monte Perdido'. Het park bevat enkele reusachtige canyons: Ordesa, Anisclo, Escuain, Pineta, ... van een grootte die men nergens elders in Europa aantreft. De beroemste en meest klassieke rondwandeling is door de 'Valle de Ordesa' zelf. Boven de boomgrens zijn enkele prachtige terrassen te bereiken, bekend als 'faja Canarella, faca Racon, faja de las flores, ...' van waarop de grootsheid van de canyon te bewonderen valt. Het park is te bereiken via de 4 grote valleien. 'Valle d'Anisclo' is het diepst. Het is een smalle canyon met een hoogteverschil van 1600 m. Alle canyons kunnen door geoefende wandelaars probleemloos worden doorlopen.
In Ordesa ligt het hoogste kalkmassief van Europa. Kenmerkend is dat de kalklagen over de oudere granietlagen zijn geschoven. Het gevolg is het grote contrast tussen zeer droge kalkgebieden en de blijvende aanwezigheid van grote hoeveelheden water, dat in talloze watervallen naar beneden komt en snelstromende rivieren vormt. Dit heeft een indrukwekkend landschap opgeleverd: grootse, canyonachtige wanden, brede U-vormige gletsjerdallen en die V-vormige rivierdallen. De lagere gebieden van Ordesa zijn bedekt met uitgestrekte bossen.
Monte Perdido (verloren berg). Dit is de letterlijke topattractie van het Nationaal Park van Ordesa. Oorspronkelijk heette deze bekende Spaanse grensberg Pico de Anisclo ( 3355 m).Omdat de Franse wandelaars van hun kant de Spaanse top niet zagen, gaven ze hem deze nieuwe naam. Het aantal Spaanse bergwandelaars stelde destijds weinig voor. Toen die verschenen was Monte Perdido al zo ingeburgerd dat niemand de echte naam nog gebruikte. De gletsjer van de Monte Perdido (gletsjer van Marboré), bevindt zich aan de zijde van de Cilindro. Het water van deze gletsjer doet aan Franse kant de watervallen van Gavarnie ontstaan, die met hun natuurlijke hoogte van 422 m de hoogste watervallen van Europa zijn.
Het beschermd natuurpark Posets-Maladeta ontleent zijn naam aan de twee hoogste bergmassieven van de Pyreneeën, nl. POSETS ten westen van de vallei van Benasque en Maladeta ten oosten van de vallei. Posets-Maladeta bevat het grootste aantal bergtoppen van boven de 3000 m (een 80-tal) van de Pyreneeën, inclusief de 2 hoogste: 'Pico Aneto (3404 m)' en de 'Pico Posets(3371 m)'. Hier ontspringen ook heel wat bergrivieren waaronder Río Cinqueta, Esera en Noguera Ribagorzana. In Posets-Maladeta varieert de hoogte tussen 1150 en 3404 m. Men bevindt zich bijna voortdurend boven de 1800 m. De hoogteverschillen leiden tot zeer gevarieerde landschappen en uitgestrekte naaldbossen, gevolgd door bergweiden en imposante bergen doorkruist met klaterende bergriviertjes.
Als men van gebouwen houdt is een daguitstapje naar de steden Huesca (108 km) en Zaragoza (178 km) zeker de moeite waard. Aragón is de bakermat van Spanje en kende een zeer woelige periode in de 11e eeuw bij de strijd tegen de Moren. De sporen zijn op veel plaatsen nog overduidelijk. De streek is bezaaid met Middeleeuwse (Romaanse) en Moorse bouwwerken. Spanje werd gedurende 800 jaar door Arabieren overheerst. De invloed is nog steeds duidelijk zichtbaar en zelfs specifiek in Aragón, men spreekt van Aragonese mudéjarstijl, met meer dan 150 door de Unesco als werelderfgoed geklasseerde bouwwerken. Dit is de enige, typisch Spaanse kunststijl.
Huesca is de hoofdstad van de gelijknamige provincie. Inwoners van Huesca heten 'oscenses'. Het is een stad met een woelig Romaans verleden. Een cultuurbezoek aan het oude stadscentrum gaat dan ook vooral over deze periode en daarna. Een kennismaking met de stad betekent een reis door de geheel eigen geschiedenis van het Koninkrijk Aragon. Het oude stadsgedeelte ligt op een heuvel waar Iberiërs, Romeinen, Arabieren en de eerste christelijke Aragonezen gewoond hebben. De steil oplopende straten leiden naar de hooggelegen Kathedraal, het symbool van de stad.
Ook de ruime omgeving ligt bezaaid met herinneringen aan dit verleden. Het kasteel van Loarre, een dertig kilometer ten noordwesten van Huesca, is een mooi voorbeeld. Romaanse bouwwerken, zijn vrij compact doch robuust, donker, met kleine rondboogvensters, allerhande rondboogversieringen en tongewelven.Van 9 tot 15 augustus zijn er in Huesca de befaamde 'San Lorenzo' feesten met vuurwerk, optochten, traditionele dansen en stierengevechten.
'Castillo de Loarre' is het oudste Romaanse kasteel van Spanje en behoort tot de best bewaarde Romaanse kastelen van Europa. Het is nu een sprookjesachtige plek en zeker een verplichte halte voor geschiedenisfanaten. De indrukwekkende citadel prijkt op een rotsheuvel met uitzicht op de vlakte en met de rug naar de bergen gekeerd. De citadel werd gebouwd in de 11e eeuw als verdedigingsvestiging tegen de Moren. Later, in dezelfde eeuw, werd het tevens het klooster van de Augustijnenorde. Nog iets later, omstreeks 1287, werd de buitenste omwalling gebouwd.
De stad Zaragoza ligt uitgestrekt op de terrassen van de Ebro, Gallego en Huerva, open voor bezoekers, vriendelijk en gezellig. Als reizger zal men zich snel thuis voelen in deze stad, want net zoals de lucht is hier alles helder en vriendelijk. In Zaragoza wordt de reiziger nog steeds open en gastvrij ontvangen. Het meest karakteristieke monument van Zaragoza en Aragon is de enorme barroke Basiliek van Nuestra Señora del Pilar, elk jaar bezocht door acht miljoen mensen. Het bouwwerk staat aan de rivier de Ebro en biedt onderdak aan de Zuil die volgens de overlevering door de Maagd Maria persoonlijk daar is neergezet in de nacht van 2 januari van het jaar 40 van de christelijke jaartelling. Het gebouw heeft gigantische afmetingen (127 meter lang bij 6,5 meter breed) en is gedurende twintig eeuwen steeds verder uitgebreid zonder dat de Zuil ooit verplaatst werd. Het romeinse en middeleeuwse wijken vormen het oude centrum, met smalle straatjes als resultaat van twee eeuwen intensieve bewoning. De Wereldexpo van 2008 gaf aanleiding tot het bouwen van 5 nieuwe bruggen over de Ebro, waarvan 3 voetgangersbruggen. Een aantal recente bouwwerken hebben het uitzicht van de stad drastisch veranderd, zoals het station voor hoge snelheidstreinen Zaragoza-Delicias (geopend in 2003), de 6e brug over de Ebro (puente del Tercer Cinturón), het centro de historia, teatro romano, het auditorium en de blijvende gebouwen van de wereldexpo 2008.